Intuition.

Moje życie nigdy nie było prozą.

Poetyckie schematy zawsze układały się w mojej głowie i nawet nie potrafię sobie wyobrazić jak prozą można myśleć. Wszystko w mojej głowie plącze się w jeden długi wiersz, w którym interpretacja jest dowolna. Ileż było sytuacji, o których myślałam, które układałam w wersy. Teraz gdybym je przeczytała, czy wiedziałabym, o co tak dokładnie wtedy mi chodziło? To jest piękne w poezji. Zostawia przestrzeń na wolną interpretację. I dlatego nigdy nie lubiłam w liceum interpretować wierszy, bo moje wyobrażenie zawsze było inne niż to, które zakładała nauczycielka. Ale czy było błędne? Poeta pisząc, próbuje przekazać nam pewne wspomnienia, ukryte za słowami, ale czy to oznacza, że jeśli przełożymy to na swoje myślenie, dopasujemy do swojego życia i w tym tekście odnajdziemy cząstkę siebie, to źle? Każdy czytając wychwytuje to, co jest w stanie wychwycić i ułożyć w pewną całość zdolną do zrozumienia dla siebie. Ile przez to nieporozumień między ludźmi. „Mowa jest źródłem nieporozumień”- Antoine de Saint-Exupéry  Czasem mam wrażenie jakbym na co dzień mówiła wierszem, bo ludzie często w ogóle w inny sposób rozumieją to, co chcę przekazać. To tak jakby co innego wychodziło ode mnie, a co innego do nich docierało. Wiersze zmuszają do myślenia, do zatrzymania się na chwilę i pomyślenia. Dlatego nie dziwię się, że wielu nie rozumie. Lubię tę przestrzeń, te niedomówienia, możliwość myślenia. Tylko czy wtedy tworzę rzeczywistość prawdziwą czy taka, jaką chciałabym, żeby ona była? Każdy ma swój mały wiersz, z większymi lub mniejszymi przestrzeniami, pytaniami retorycznymi z wielokropkami. Od nas zależy, jak damy siebie zinterpretować i którą część poezji pokażemy. Chciałabym być prostą prozą, aby każdy mógł czytać mnie bezbłędnie i z pełną świadomością mógł powiedzieć – rozumiem Cię. Jednak ja unikam tego. Nie będę prozą, każdy odbierze mnie tak, jak będzie chciał. Każdy w moich oczach wyczyta co innego.

 Po raz kolejny zastanawiam się… jacy jesteśmy naprawdę?